Er zijn allerhande artsen. Sommigen kundig en velen meer formeel dan noodzakelijk is. Waar ze fantastische chirurgisch snijwerk of fantastisch werk op welk medisch vakgebied dan ook leveren, ontbreekt het toch maar al te vaak aan een stukje communicatie. Nu is dat laatste minder belangrijk dan een partij prachtige snij- en hechttechniek, maar de combi is zeldzaam. Om dan nog maar niet eens het stukje medeleven en menselijkheid te benoemen.

En daar was dr. Reche. De oncoloog vanuit de particuliere verzekering. Ze kreeg het noodzakelijke middel niet voor elkaar bij mijn verzekeraar. Ik kwam er ook geenszins doorheen, wetende dat ze gezien de polisvoorwaarden en de EU-wetgeving moeten vergoeden. Ga er maar aanstaan als er haast geboden is. ze had vanuit de private verzekering in mijn dossier gezien dat ik ook bij de Seguridad Social zat en geheel onverwacht werd ik vandaag in het niet particuliere ziekenhuis verwacht. Door......dr Reche. Ze was het net zo zat als ik. We keken haar vragend aan en meteen zei ze: zullen we vanuit hier verder gaan ?

Kortom: maandag start de chemo met de vereiste doelgerichte therapie (trastuzumab) en niet via de particuliere verzekeraar. Maar wel dankzij een topper van een oncoloog, die vooruitdenkt, meedenkt, schakelt en ongelooflijk menselijk en vrouw is. Waar de gemiddelde mannelijke 55+ arts een beetje geagiteerd dan wel ongeinteresseerd zit te brommen als je begint over kaal worden, zaken omtrent "mag ik nepwimpers plaatsen" en noem het maar op, deze arts niet. Denkt niet alleen qua medische route mee, maar zelfs ook de cosmetische route, waarbij ze trots haar eigen niet echte wimpers showt . Kijk, dat is nu het hele pakket: dat is voor mij de perfecte meedenkende menselijke arts Nu dus lekker energie sparen voor dit traject wat ik in ga met een meer dan betrouwbare arts aan mijn zijde. Ondanks alle negatieve zaken een meer dan fijn vooruitzicht