One down 5 to go

Maandag 9 februari mocht ik me om 8.00 melden in het ziekenhuis van Denia. Bloed prikken, anti misselijkheidsshizzle in de arm en vast de aansluiting voor de “chemopomp”. 9.30 zou ik aangesloten worden en mijn oncoloog zou om 11.20 langskomen op de afdeling. Nou dat ging natuurlijk helemaal mis. Wachtend met het nummertje om opgeroepen te worden om aangesloten te worden, kwam er maar niets. Gevraagd bij de balie, druk gebel en ja hoor, het was niet goed gegaan. Moest persoonlijk naar de afspraak met de oncoloog en zou rond 12 uur aangesloten worden. Ik boos en het hielp. Oncoloog werd gebeld en ik kon binnen kwartier langs komen. Daarna door naar de chemokamer. Zeker 18 stoelen en 1 wachtende voor me. Het leek Droomvlucht van de Efteling wel in het laagseizoen. Nu zit ik liever daarin dat op de chemokamer maar goed. Voor me een dame met een vriendin mee, met pedaalemmerzak en keukenrol in de hand. Ze kreeg haar stoel en werd aangesloten. Vlak daarna mocht ik naast haar plaatsnemen en de dame hing na 5 minuten al meer in haar pedaalemmerzak dan dat ik haar gezicht zag. Arm mens. Kijkend naar wat ze aan die infuusstok had hangen werd ik niet lekker. Zelfde als ik. OMG geen kotszak niets mee. Wel een rugzak die niet voor niets travelbag heet. Overal aan gedacht. Beter mee verlegen dan onverlegen, behalve kotszakjes en een keukenrol. En daar zag ik iedereen met een miniscuul tasje zitten terwijl ik aankwam met de bagage alsof ik een week moest blijven. Sowieso op advies van een dame die ik via facebook ken en vlakbij woont, heeeeeel veel water meegenomen. Aangesloten en merkte niet veel. Na uurtje droge mond dus heel veel drinken. Een mannelijke oncologieverpleegkundige die ik tot wanhoop heb gedreven. Tsja voelde me niet ziek niets dus zat steeds zelf in mijn tas te grabbelen naar water, snoepjes, banaan etc en elke keer begon dat kreng weer te piepen omdat ie niet meer doordrupte. Waar hij eerst nog heel vriendelijk was, riep hij later enigszins gefrustreerd in het Spaans ( en ik begrijp de beste man wel) : je moet echt stil liggen. Stil liggen, ik????? Hahahaha. Voelde me als een kievit en voelde me bezwaard om voor ieder wissewasje iemand te laten komen. Heel veel water drinken tijdens zo’n sessie is fantastisch! Vond mijn blaas trouwens niet. Moest ik weer met die stok naar de wc en begon het kreng weer te piepen. Al aan de verpleging gevraagd of ik hem zelf uit stopcontact mocht trekken en dat mocht. Misschien binnenkort vragen of ik wellicht ook wat andere knopjes mag bedienen om het gestopte gedruppel weer aan te zetten? Nee dat zal wel niet. Moet het niet overdrijven. Rond 15.45 kwamen Charlotte en Remko. Fijn voor Charlotte omdat ik met nog slechts 1 andere man in de chemoruimte zat. Minder fijn voor het personeel die al om 1500 naar huis wilde. En dat blijken er mogelijkheden te zijn. De verpleegkundige loopt naar mijn kastje, drukt hevig en begint alles als een malle door te druppelen. Als laatste mag ik de ruimte verlaten. Bekaf als we thuis komen, niet misselijk, wel bedje in gedoken. Gaar. Op advies van de hoofdverpleegkundige en mede borstkankergenoten meteen begonnen met oliën nagelriemen, invetten handen en voeten met PH neutrale lotions, want waar ik me druk maakte over kaal worden vallen ook pardoes je nagels eraf, ontstekingen en noem het maar op. Dus maar meteen preventief aan de slag. Idem met mondspoeling. Al tijdens de behandeling kreeg ik een intiem contact met de Metaalunie. IN MIJN MOND. Gatver. Nu dag twee en de voorspelde ellende door 600 ml cyclofosfamide binnen 24 uur is gelukkig uitgebleven. Voor mij zeer goed te verdragen milde bijwerkingen. De metaalunie wordt met het uur erger dus spoelen, spoelen spoelen en op snoepjes sabbelen ( dus die beloofde kotskilo’s gaan er zo ook geenszins af )Verder wat elastieken benen zoals Nico Haak het al noemde in zijn Foxy Foxtrot. Niet van de dansvloer, wel van de chemo. En rood, als een tomaat, al de hele dag. Nou scheelt een bleek chemokoppie en zoals google me leerde: de roodheid betreft het aanvallen door de chemo van de celdeling (dus ook de kankercellen) dus laat mij maar lekker rood zijn en er uit zien als een hele bleke Engelse die veel te lang in de zon heeft gelegen. Ondertussen vreten die rakkers mijn resterende kankercellen en HER2 receptoren op dus jongens: eet smakelijk en laat mij maar lekker rood zijn!Dit alles is niet heel negatief en tot nu toe goed te doen, maar chemo lijkt zelfs een hele positieve bijwerking te hebben. Al vanaf encefalitis in 2017 is mijn temperatuur altijd tussen de 37,6 en 38,5 geweest. Zoals de neuroloog zei: je thermostaat is stuk. Was een feestje met Covid want mocht niet eens de school van mijn dochter in Spanje in, dus koude lappen op het hoofd voordat we een afspraak hadden. Dacht vanmorgen met het rode hoofd: toch maar even temperatuur opnemen: 37,1. Voor het eerst in 8 jaar………..zou die chemo dan ook nog even die restverschijnselen encefalitis aanpakken? Dat zou fijn zijn! Zoals ik vaker aangeef op zijn Cruijffiaans: “elk nadeel heb zijn voordeel. “