Er zijn artsen, er zijn  huisartsen en er is De Huisarts. Namelijk die van ons.

Met een particuliere verzekering bleek er een Nederlandse huisarts te zitten in Calpe en Charlotte was ziek. Wij heen. De huisarts noteerde zaken, was her en der wat grumpy en cynisch en ik dacht: waar ben ik nu bij beland. Totdat…….hij diagnostiseerde dat de meid een bronchitis had en eigenhandig een recept voorschreef voor: ijsjes!

Als sneeuw voor de zon viel het masker en bleek het een meer dan aimabele arts te zijn.

Toen kwam ik langs met mijn “kuiltje”. Na wat gemopper omdat de administratie niet werkte zoals het zou moeten, checkte hij het en gaf aan: het kan van alles zijn hoor. En ja dat dacht ik toen ook nog. Na  een Biradg 5 (<95% kans op kanker) en geen vervolg weer naar de huisarts. Hij wist niet wat voor gesprek er zou komen, wist niet wat ik wist, ik had mijn hele dossier al gelezen en wist hoe en wat. Het eerste wat hij zei nadat ik aangaf: niet helemaal wat ik verwacht had was: het is geen doodvonnis he meid. Zijn ietwat grumpy gezicht veranderde in een vertrouwd geruststellend gezicht terwijl hij het zei. 

Nog een vraag mijnerzijds: ik ben nu doorgestuurd naar de gynaecoloog. Als de borstkanker hormonaal is, moet dan niet het spiraal eruit? Zijn antwoord: ach meid, da’s een touwtje, kan iedereen eruit trekken.  Heb je geen gynaecoloog voor nodig.

Maar je hebt toch al een biopt gehad? Ehhhhhh nee. GVD, dit kan niet. Enne gynaecologen zijn niet voor borstkanker en niet om te snijden...... Ik ga nu mijn boekje te buiten,  en ga iets doen wat niet mag. Pakt privételefoon en belt: Hey M, weet je nog die dame waar we het vorige week over gehad hebben? Administratie is hier weer een bende, dit duurt veel te lang heb je zo tijd?  Een uur later zaten we bij de chirurg, maar niet voordat deze huisarts met exact hetzelfde cynisme als ik heb, wars van aanstellerij en gezeik me met een meer dan warme blik aankeek en zei: je kan altijd langskomen he, met welke vraag dan ook. Ik ben er voor je. En op dat moment is de huisarts meer dan dat. En slechts die simpele woorden heb ik in Nederland nog nooit van een arts gehoord. Van deze arts had ik het nooit verwacht na de eerste ontmoeting. We bleken hetzelfde cynisme te hebben, dezelfde galgenhumor. Want ja ik vind het bijzonder dat ik bij een diagnose kanker zit te lachen en te gallen met de huisarts, maar ja voor mij perfect!  Wat een kerel, daadwerkelijk nog nooit zo’n arts gehad. Vrees dat ie binnenkort met pensioen gaat. Kan je pensionista’s adopteren? We hebben een mooi appartement hier beneden, mag hij met alle liefde in verblijven, mits hij maar zijn cynisme en galgenhumor behoudt :-)