Lieve Charlotte,

Lieve mooie meid van me, wat heb je al veel moeten meemaken in je korte leven. Je was net 2 en mama belandde heel lang in het ziekenhuis. Je begreep het niet. Mama was niet thuis. We probeerden je buiten alle apparatuur te houden waar mama aan lag in het ziekenhuis. Daar moest jij niet mee bezig zijn. Jij moest bezig zijn met leuke dingen. Spelen, vriendjes en vriendinnetjes. Niet met een zieke mama en een papa die probeerde alle ballen hoog te houden. Idem met een heel lang revalidatietraject waarbij mama doordeweeks dag en nacht van huis was en ergens anders sliep. Om te “sporten”. Je hebt je er zo goed doorheen geslagen en papa en mama zijn zo ongelooflijk trots op je.

En toen kwam kanker. Je bent wat ouder en we nemen je overal in mee, op jouw niveau en niet op een volwassen niveau. Je schrok zo ongelooflijk want opa Fred is doodgegaan aan kanker. In jouw wereld stond kanker gelijk aan dood gaan, dus zou mama dan ook doodgaan vroeg je huilend terwijl je tegen me aan kroop. Toen wisten we het antwoord nog niet. Nu wel. Mama gaat niet dood aan deze kanker. Maar ook nu op je 11^e wordt je geconfronteerd met zaken waar je niet mee bezig moet zijn. Papa en mama doen ons uiterste best om het allemaal zo gewoon mogelijk te maken, maar soms is het moeilijk. Soms moet papa wanneer hij je ophaalt van school doorrijden naar het ziekenhuis om mama op te halen omdat ze daar aan slangetjes hangt die mama beter gaan maken.

Papa en mama hebben heel veel gesprekken met je, maar mama wil ondanks dat ze volgens jou niet “drip” is het ook digitaal maken, want dat is jouw generatie. Deze “dinosauriër” zoals je het wel eens lachend zegt, heeft moeten opzoeken wat 6 7 betekent. En dat is goed. Lieve mooie meid van mij, weliswaar niet drip, en ja bro, wat de sigma, want het is echt een mood and it is giving purrr, 6 7 rizzzzz, maar ooit lees je dit terug en ik wil slechts het volgende meegeven:

Blijf het mooie mens wat je bent

Sta altijd achter je keuzes wat een ieder ook zegt ( behalve als je met een fout vriendje thuiskomt of beslist fulltime tot je pensioen als burgerbakker bij de MC Donalds te gaan werken, dan toch even naar papa en mama luisteren 😉)

Niet het meisje van de rokjes en jurkjes, maar de stoere tante van voetbal. Geen vlechtjes, tutdingen, nee, praktisch als je er maar mee kan voetballen. Blijf zo lieve schat, verloochen nooit wie je bent en hoe je je voelt.  

Mama is ongelooflijk trots op je. Hoe je je ook hier weer doorheen slaat. Maar ook hoe je ontzettend achter je keuzes staat. Soms wat eigenwijs, maar dat hoort bij de leeftijd, en lief ik kan je beloven dat ook daar nog wat sturing in komt, want lieffie kanker is natuurlijk geen vrijbrief.

Vrijdag loop je naar beneden, met een meetlint. Je ging even opmeten hoe je het appartement gaat inrichten als je daar over een paar jaartjes gaat wonen. Papa en mama gaven elkaar een dikke knipoog, want ja lieverd, doe maar. En ja mama beschermd je wel tegen zoals je het noemt “overprotective dad”.  Nee er komen geen camera’s wat papa gekscherend zegt en ga maar lekker met je vrienden en vriendinnen in het appartement zitten.

Lieve lieve schat, verzamel de mensen om je heen die je een warm hart toedragen, er voor je zijn en onvoorwaardelijk van je houden. Ergens in de toekomst ga je meemaken dat buiten ziek en zeer er mensen zijn die niet altijd het beste met je voorhebben. Nu nog niet, dat komt wel en dan kan je altijd bij papa en mama terecht. Nu nog niet. Nu heb je genoeg voor je jonge kiezen gehad. Blijf geloven in de goedheid, blijf vertrouwen, nu en de komende jaren.

Lieverd, niet drip, maar wel een moeder, die heel veel van je houdt.

Deze is voor jou topper!

Leef je dromen, maar droom nooit je leven.

Hou oneindig van je.

Mama