Choose your future. Choose life
Griep en chemo zijn geen leuke combinatie kan ik iedereen vertellen.
Nu is chemo al geen feestje, maar in all fairness, ik had het nog veel erger verwacht en me voorbereid op 2 weken doodziek in bed, een week bijkomen en weer door naar de volgende ronde.
En toen was er griep. 5 dagen voor kaasje. Jezus wat was ik beroerd, maar goed aftellen, maandag derde chemo en dan zit ik op de helft! Helaas………….zondag ervoor ging het helemaal mis.
Misselijk word ik midden in de nacht wakker en moet overgeven. Waar ik denk dat er een partij lasagna de wc in zal schieten, schrik ik me kapot. Ik zie 1 grote rode bloedmassa in de wc. Geen lasagna, maar “pleegzuster bloedwijn” met de nadruk op bloed en een gebrek aan wijn.
Nu ben ik alles behalve een hypochonder en wars van “dokterloperij” dus duik mijn bed weer in en denk: zie het morgen wel weer. Nou het daglicht heb ik niet gehaald.
Als een volleerd knikhondje zoals je ze veel achterin auto’s ziet, knikte ik ook, in de wc, keer op keer en minder rood werd het niet.
Toch maar rond 05.00 het alarmnummer gebeld. Situatie uitgelegd. De aardige dame aan de telefoon vroeg: chemotherapie? Bloed spugen? En waar ik nog enige verzachtende woorden trachtte uit te brengen waarom ik belde en de ambulance slechts in een echt noodgeval noodzakelijk zou zijn riep de dame: nee mevrouw, luister, de ambulance komt er nu aan.
En dan zit je op zondagochtend om 06.30 op de eerste hulp.
Nog voordat ik vast zat aan een infuus ging ik qua overgeven nog steeds als de brandweer ( ook qua kleur, rood, meer dan toepasselijk). De verpleegster rent achter me aan en vraagt me of ze mag kijken wat ik geproduceerd heb. Ze loopt de wc in, kijkt in de pot en ik hoor haar nog net madre mia roepen voor ze weg rent en “hulptroepen” inschakelt. Binnen een uur mocht ik een krabbel zetten voor een potentiële bloedtransfusie en alle onderzoeken werden gestart. Thorax scan, CT scan, MRI en noem het maar op. Inmiddels hing ik aan drie zakken infuusshizzle en echt waar mensen, ik heb me nog nooit zo beroerd gevoeld. Nu was encefalitis ook geen pretje, maar dat was voornamelijk extreme pijn. Dit was extreme beroerdheid. En ben niet kleinzielig, maar bedoel ook echt extreem. Godallemachtig, niet te doen.
Bleek er vanuit de MRI nog iets heel anders aan de hand te zijn wat hier niets mee te maken had (schrijf ik apart nog wel over), maar goed, vele onderzoeken later: hoogstwaarschijnlijk bijwerking chemo.
Nu heb ik sinds de chemo geen last van de meest voorkomende bijwerkingen, waaronder nl alles eruit kotsen wat er in gaat, oftewel heel veel “productie”, wel had ik al een tijdje andere “productie” (en nee nu komen er geen MDL gerelateerde vieze verhalen) , nl al een week een bloedneus. Als ik moest lachen: bloedneus. Niezen? Bloedneus. Niets doen? Ook bloedneus.
Afgelopen maandag vertelde de oncoloog me dat het bloedonderzoek wel goed was ondanks het vampierenfeestje thuis en op de eerste hulp de dag ervoor. Toch geen chemo. Risico te groot en eerst een gastrocopie. Godzijdank met roesje want tsja als wie dan ook bij mijn volle verstand een buis in mijn keel gaat duwen, hoek ik je neer, harder dan Mohammed Ali het gekund zou hebben. Kan ik niets aan doen, maar is nu eenmaal zo. Geen buizen in mijn keel of waar dan ook zonder lichte anesthesie. Ik sta acuut in de vechtmodus.
Nou die krijg ik dus aankomende maandag. Hopelijk de maandag erop weer verder met chemo, want hoe eerder klaar, hoe eerder weer een bos haar ( althans extensions 😉)
Chemo is waardeloos en de bijwerkingen zijn onverwacht en raar en in mijn geval klopt er eigenlijk niets van de algemene bijwerkingenlijstjes ( of ik klop niet en heb niet de standaard bijwerkingen, maar de rare bijwerkingen) . Doet er ook verder niet toe, chemo sucks, kanker ook, maar dankzij die troep ga ik het nog wel heel lang uitzingen dus ff (naar aluminiumfolie smakende, in pijnlijk tandvlees gepositioneerde) tanden op elkaar en doooooooooorrrrrrr.
En de moraal van dit verhaal? Nou eigenlijk niets meer of minder dan CHOOSE LIFE!
En voor een ieder die denkt dat bovenstaande video-intro gelijk staat aan born slippy? "The "Choose Life" speech is the iconic opening monologue from the 1996 film Trainspotting, spoken by Ewan McGregor (Renton), not the lyrics to Underworld's "Born Slippy .NUXX". The song "Born Slippy .NUXX" features lyrics about a drunken night in London, famous for the shouted chorus "Shouting, lager, lager, lager, lager".