er is knokken en er is een grens. De grens is meer dan bereikt.

Volgende week zouden we starten met chemo. Ik krijg via mijn app een autorisatie binnen en hang de vlag uit. Toch niet. Trastuzumab is afgewezen. En chemo is ok maar zonder Trastuzumab is het binnen 5 jaar schluss einde oefening.....Mijn dochter nooit een vriendje zien krijgen, etc. En nu na 4 maanden gezeik met zowel HCB als Aegon, ben ik niet meer teleurgesteld, ik ben niet meer boos. Ik ben buitensporig ongelooflijk woest.

Ik ben geen patient meer, maar trek mijn titel genadeloos naar boven. Het zou niet moeten, maar het moet en dat laat me des te meer beseffen waar ik me mee ga bezig houden als ik weer up and running ben na een jaar. Ik ga de mensen helpen die de juridische kennis niet hebben mbt dit soort gezeik.

Letterlijk in het 8e gesprek vanavond zei de dame: ja maar u heeft toch akkoord voor chemo? waar maakt u zich in godsnaam druk om? Ik heb uitgelegd dat die medicatie echt nodig was want dat ik ander binnen 5 jaar tussen 6 planken zou liggen en......ze moest lachen.......tsja da's ook Aegon en dus nu een voicerecorder geinstalleerd. Waar zij opnemen doe ik het meer. Te ver, te groot. Geen enkel moment om patiënt te zijn, niet bij HCB, niet bij Aegon en dat is voor nu ok, en in all fairness, nu kan ik jurist zijn, nu kan ik een specialisatie hebben in verzekeringsrecht en een titel, en ik trek en trek.

Straks zit ik aan de chemo, hang ik boven een emmer, kan ik niet bellen ( Aegon heeft voice recognition) en dan?

Fantastisch geregeld allen! Wat rest mij nu? Zowel HCB als Aegon juridisch in gebreke stellen en zo geschiedde. Zit je lekker op te wachten terwijl inmiddels door de kanker je smaak weg is, je de stress hebt van pruiken, chemo etc. Ik kan niet meer maar moet door want zonder Trastuzumab lig ik binnen 5 jaar tussen 6 plankjes.....Man man man, om te janken zowel bij HCB als Aegon.